Karaavan

Circuit d’exposition collective extérieur. 2019 

Texte par Julia Estevao traduit du Néerlandais:

Emilie quitte l'académie à la fin de l'année, son travail pour l'exposition Karavaan exprime son adieu. Elle a fabriqué des objets du quotidien avec de l'argile non cuite; une ampoule, une boîte cylindrique, de grosses vis, une bouteille de bière belge, une bouteille de jus de citron. Parce que certains objets ne sont pas entiers et abstraits, ils rappellent des découvertes archéologiques qui peuvent en dire long sur la créatrice. En chemin, elle laisse les formes dans ce qui, au départ, semble être des lieux aléatoires indéfinissables, mais qui sous son œuvre font office de piédestal; une pile de palettes ou un carré où alternent des bandes de briques grises et brunes. Parce que les objets ont été fabriqués avec compétence et raffinement, ils se démarquent et semblent perdus. La fragilité de l'œuvre se comprend, soit les trouveurs peuvent interagir avec les pièces, soit la pluie les fera périr. La créatrise embrasse les deux possibilités, laissant cela au hasard et au temps.

Emilie verlaat de academie aan het einde van het studiejaar. Het werk dat ze voor de Karavaan maakt is haar afscheid. Van ongebakken klei maakte ze dagelijkse gebruiksvoorwerpen na; een lichtpeertje, een cilindervormig blik, grote schroeven, een flesje,Belgisch bier, een flesje citroensap, ten minste als ik de witte vormen goed hebgeïdentificeerd. Doordat sommige voorwerpen niet heel zijn en abstract doen ze denken aan archeologische vondsten die iets over de maakster kunnen vertellen. Onderweg laat de maakster de vormen achter op wat in eerste instantie willekeurige plekken lijken waarbij ze niet opvallen, maar die als een pedestal onder het werk staan; een stapel pallets en een pleintje waar grijze en bruine bakstenen banen elkaar afwisselen. Doordat de voorwerpen vakkundig en verfijnd zijn gemaakt ogen ze extra verloren. Dat de voorwerpen ongebakken zijn kan zowel worden opgevat als een uitnodiging aan de vinder om het werk af te maken, als dat het kwetsbaar werk is dat met de regen zal vergaan. De maakster omarmt beide mogelijkheden en laat het daarmee over aan het toeval en de tijd.

                             

Karaavan                                            

Outdoor collective exhibition circuit. 2019

Text by Julia Estevao translated from Dutch:

Emilie is leaving the academy at the end of the year, her work for the Karavaan exhibition expresses her farewell. She made daily objects with unfired clay; a light bulb, a cylindrical tin, large screws, a bottle of Belgian beer, a bottle of lemon juice. Because some objects are not whole and abstract, they are reminiscent of archaeological finds that can tell something about the maker. Along the way, she leaves the shapes in what initially seams to be random nondescript places, but which under her work acts as a pedestal; a stack of pallets or a square where gray and brown brick strips alternate. Because the objects have been crafted with skill and refinement, they stand out and look lost. The fragility of the work can be understood, either finders can interact with the pieces or rain will make them perish. The maker embraces both possibilities, leaving it to chance and time.